Thirrja per te menduar

Muhamedi, a.s.nuk  ishte perandor, si Herakliu, i cili edhe pse i veshur me pushtetin me absolut qe mund te uzurpohet nga nje njeri, ishte i mjere per shkak te fatkeqesive familjare, te fobive dhe traumave te renda, dhe qe fatalisht u trashegua nga pasardhes mizore, te cilet lemeriten boten me mizorite e tyre. 

Muhamedi a.s. nuk ishte as si mbreterit e pangopshem persiane, te cilet arin e kishin ideal te jetes se tyre. 

Muhamedi a.s. ishte nje i derguar i Krijuesit te Boterave, per te ndriçuar udhen e njerezimit me mesazhin Hyjnor dhe i tille mbeti tash katrembedhjete shekuj. Dhe pa asnje dyshim, i tille do te mbetet deri ne fundin e ekzistences njerezore ne Toke, sepse ai eshte nje person tejhistorik. Pra, eshte vule e pejgambereve, qe u dergua me mesazhin perfundimtar per te gjitha koherat dhe per te gjithe njerezimin. 

                          ----------------------------------------------------------

Ngjarjet qe ndodhen ne skenen e madhe te historise, ne periudhen ndermjet viteve 571- 632 dhe veçmas ndermjet viteve 611-632, me shume u zhvilluan ne baze te nje rrjedhe qe erdhi si rezultat i parashikimit hyjnor, i cili e relativizon konceptin tradicional te intrerpretimit siperfaqesor te ngjarjeve historike, sipas te ashtuquajtures “logjike historike”. Zhvillimet dramatike te asaj periudhe historike, veçmas lufterat e gjata dhe rraskapitese ndermjet Persise dhe Bizantit, si dhe konstituimi e fuqizimi i rrufeshem i shtetit Islam, nen udheheqjen e Muhamedit, a.s., kur shikohen ne permasat e tyre dhe ne driten e efekteve qe prodhuan per fatet e popujve dhe te njerezimit ne pergjithesi, na e bejne te qarte se eshte fjala per zhvillime te programuara nga Krijuesi i Boterave, e jo nga spontaniteti, ose nga gjeopolitikat e kohes. Spontaniteti nuk mund te ishte as element  percjelles i atyre ngjarjeve dhe zhvillimeve, sepse ato ishin perplasje ndermjet dy perandorive te medha te asaj kohe, sipas planifikimit dhe vullneti hyjnor. Nga ana tjeter, asfare gjeopolitike nuk arrin te shpjegoje kompleksitetin e atyre ngjarjeve dhe efektet direkte dhe afatgjata, qe prodhuan per fatet e njerezimit neper shekuj e deri ne ditet tona.   

Defektet e logjikes  historike

Ne siperfaqen e historise, sipas nje interpretimi a posteriori, ballafaqimi duket i logjikshem: pushtimi nga ana e Persise i territoreve qe sundoheshin nga Bizanti, kishte motiv zgjerimin e perandorise perse dhe perhapjen e qyteterimit te saj ne hapesirat e medha te gadishullit arabik dhe te Palestines. Sfida perse i adresohej pa dyshim edhe Jerusalemit, si simbol i krishterimit. Ndersa, lufta mbrojtese e Bizantit,ne rastin e pare dhe lufta sulmuese ne rastin e dyte, ishte e planifikuar brenda legjitimitetit perandorak dhe mbrojtjes se vlerave te qyteterimit krishtere.

Por, intrepretimi dhe vleresimi siperfaqesor i atyre ngjarjeve te medha, behet ne baze te fakteve dhe te materialeve te njohura pjeserisht, ashtu qe ato te radhiten sipas nje “logjike” te parapelqyer nga shkruesit e historise. Ky nuk eshte rasti i pare dhe as i vetem qe e ashtuquajtura logjike historike konstrukton vleresimin e saj. 

eshte e sigurt se ne rast se do te ndodhnin ngjarjet ndryshe, fjala vjen ne rast se fitorja e Persise do te ishte perfundimtare,  dhe Perandoria e Bizantit do te dekompozohej, logjika historike do te konstruktonte nje rend tjeter te interpretimit dhe te vleresimit te tyre, duke i afirmuar disa faktore qe do te llogariteshin si percaktues te zhvillimit te ngjarjeve dhe te epilogut te tyre. Do te mund te theksohej trimeria e mbretit pers dhe e ushtrise se tij, fuqia ekonomike, thyerja psikologjike e te krishtereve pas humbjes se Jerusalemit, sulmet avare e sllave ne pjesen perendimore te Bizantit, dobesia e brendshme e Perendorise per shkak te konflikteve fetare.  Pra, do te radhiteshin ne menyre arbitrare dhe spekulative faktoret qe do te arsyetonin fitoren perse ndaj Bizantit.

Ne fund te fundit, kjo eshte njerezore, sepse kufizimet e njeriut ne parashikimin e ngjarjeve, dhe ne gjetjen e shkaqeve te verteta te ndodhjes se tyre, jane evidente. Praktikisht per asnje ngjarje qe ka ndodhur dhe qe ka ndikuar ne fatet e popujve dhe te njerezimit, studimet nuk mund te krijojne nje tablo te plote, pavaresisht materialeve qe kane ne dispozicion. Asnje historian dhe asnje histori nuk mund te jep pergjigje perse vdiq Alekandri i madh ne kulmin e fames se tij dhe ne moshe te re, ne mes te ekspeditave te tij spektakulare, dhe si do te dukej historia e njerezimit ne rast se kjo nuk do te ndodhte. Pra, jo vetem qe nuk arrin te zbuloje shkakun e vertete te ngjarjes, ne kete rast te vdekjes se Aleksandrit te Madh, por aq me pak pasojat qe jane shkaktuar ne rrjedhimet dhe fatet e popujve e te vendeve. Po e njejta gje mund te thuhet edhe per vrasjen e Gjon Kenedit, ne kohen e re. Cili ka qene shkaku i nderprerjes se jetes se ketij presidenti dinamik dhe cilat kane qene  pasojat per Shtetet e Bashkuara te Amerikes dhe cilat kane qene rrjedhimet ne konfrontimin bipolar te Luftes se Ftofte, eshte nje çeshtje qe ansjehere nuk mund te merr pergjigje te plote. 

Nese duam ta zgjerojme tezen edhe me shume, mund te kujtojme se asfare logjike historike nuk arrine te vleresoje realisht shkakun perse jane zhdukur sa e sa popuj nga faqja e dheut, disa prej te cileve jane zhdukur bash ne kulmin e fuqise se tyre. Mjafton te kujtojme ketu Adin, Themudin, Pompein dhe Inket. 

Perfundimisht, duhet te thuhet se mplekjsa dhe rrjedhat e ngjarjeve historike, si edhe te atyre te secilit individ, mbartin ne vete nje faktor vendimtar, qe ne fakt eshte vullneti i Krijuesit. Historia e njerezimit, qe nga vendosja e njeriut te pare ne Toke, Ademit, a.s., zhvillohet brenda ligjesive natyrore dhe sociale, te cilat i ka vendosur vete Krijuesi dhe sipas sprovave qe ben njeriu, ne pajtim me mundesite e zgjedhjes ndermjet te mires dhe te keqes, ndermjet te vertetes dhe te kotes, e qe i jane lene ne dispozicion. Logjika historike nuk arrin ta depertoje perden e misterit te shkaqeve dhe te pasojave qe shkaktohen nga ngjarje dhe nga zhvillime konkrete, sepse Krijuesi i Boterave ka krijuar ligje qe jane mbi parashikimet me hamendje, dhe mbi ambiciet e paekuilibruara me vete urdherin Hyjnor. Zoti ka shpallur qarte:

 “ E sikur te perputhej e verteta me ambiciet e tyre, do te shkaterroheshin qiejt dhe toka dhe çdo gje qe gjendet ne to” ( Mu’minun:71) 

Rrjedhimisht, e verteta buron nga ligjet qe zoterojne ne gjithesi dhe ne shoqeri, dhe ajo e vertete eshte e fshehte per mendjen  njerezore, derisa te ndodh e te njihet si e tille dhe ajo nuk i pershtatet ambicieve te njerezve qe do ta shperdoronin deri ne shkaterrim te jetes e te gjithesise. 

Por, Krijuesi ka derguar shpallje te vazhdueshme per njerezit, ne menyre qe ata te orientohen ne kohe e ne hapesire dhe te gjejne pergjigjet e duhura  per problemte e ekzistences se shoqerive te tyre. Ka raste kur e ka shpallur edhe epilogun e ndonje ngjarjeve ne Librin e Shenjte, si argument dhe si mesim per njerezit, qe kane arsye.

Parashikimi i sures Er Rrum

Nje parashikim i tille i ngjarjeve qe do te ndodhnin pas disa viteve, e qe bie ne periudhen e pejgamberise se Muhamedit, a.s., gjendet ne suren  Er Rrum. Ajetet fillestare te kesaj sureje, vertet jane çeles per te interpretuar varganin e jashtezakonshem te ngjarjeve qe ndodhen ne ate periudhe, po edhe historine njerezore ne pergjithesi:

2. Bizantinet (rumet) u munden 

3. Ne token afer(tokes se arabeve), po pas disfates se tyre, ata do te ngadhnjejne,

4. Brenda pak viteve.Çeshtja eshte vendim i Allahut, fillim e mbarim (per disfate e per fitore). E ate dite (kur do te ngadhnjejne bizantinet) besimtaret do te gezohen.

5.per ndihmen e Allahut. Ai ndihmon ate qe do dhe ai eshte i gjithfuqishem, meshirues.

6.Premtim i Allahut eshte (Ky), Allahu nuk e thyen premtimin e Vet, por shumica e njerezve nuk po e dine. (Er Rrum:2,3,4,5,6)

Humbja e Bizantit ne lufte me Persine ndodhi ne vitet 612-614, ne territoret e Palestines dhe te Arabise. Perset arriten qe te pushtonin Armenine e Sirine me 612, Jerusalemin me 614 dhe Aleksandrine me 618. Me rastin e pushtimit te Jerusalemit, arriten te merrnin edhe”Kryqin e Shenjte”, qe ishte simbol i krishterimit. Kjo ishte nje goditje e rende per Bizantin dhe per te krishteret, ngase persianet e asaj kohe ishin pagane. Sipas disa deshmive*, vetem ne rruget e Jerusalemit te pushtuar prej perseve, mbeten te vrare rreth 60. 000 te krishtere.1 Ne kohen kur ndodhen keto pushtime perse ndaj zoterimeve te Bizantit, ishte viti i dyte dhe i trete i fillimit te shpalljes se hapet te Kur’anit hyjnor nga ana e Muhamedit a.s. 

Dhe derisa ende po vajtohej humbja e rende e bizantineve te krishtere, u shpallen ajetet e sures Er Rrum, qe u citua me lart dhe qe me siguri te plote parashikonin fitoren e bizantineve. 

Shpallja parashikonte se “ata do te ngadhnjejne brenda pak viteve”, dhe se fitorja e tyre do te ishte nje gezim per besimtaret. Dhe e verteta doli ne shesh brenda pak viteve. Ne vitet 622-628 perandori bizantin Herakliu, me ane luftimesh rraskapitese, i deboi perset nga tokat e pushtuara. Madje ai arriti qe ne vitin 627 te pushtonte edhe territorin pers, e te shkaktoi nje revolte te brendshme, e cila rezultoi me rrezimin e mbretit nga froni dhe me kthimin e “Kryqit te Shenjte”ne Jerusalem ne vitin 630. Kesisoj, parashikimi i shpalljes kur’anore u realizua plotesisht.  

Ne kete rast “logjika historike”, lidhur me fitoren e bizantineve mund te kontstruktoje lloj lloj arsyetimesh, por ato nuk i qendrojne faktit se ajo fitore u shpall ne Kur’an disa vite para se te ndodhte. Pra, ajo ishte nje fitore e paralajmeruar, e shpallur ne menyre te qarte dhe aksiomatike. 

Motivi i perandorit te Bizantit, Herakliut, qe te koncentrohej ashtu si u koncentrua me te gjitha energjite e shtetit te vet ne luften kunder Persise, ne fakt ka te beje me ate fitore te paralajmeruar bizantine, qe do te ndodhte domosdoshmerisht. Per ta fuqizuar motivin e luftes mund te sherbentin nje varg elementesjh si puna e “Kryqit te Shenjte” qe ishte plaçkitur nga Jerusalemi, ose deshira per hakmarrje ndaj mizorive qe kishin kryer perset ndaj te krishtereve ne Jerusalem dhe gjithandej tokave te pushtuara te perandorie se Bizantit. Mund te kete edhe nje varg motivesh qe kane mbetur te fshehura pergjithmone ne koken e perandorit dhe te keshilltareve te tij eventuale. Por, ajo qe dihet eshte se perandori kishte si prioritet te jetes se tij rikthimin e pushtetit te vet ne ato territore. 

Ndersa, kur te analizohen ne kompleksitetin e tyre ngjarjet e atyre viteve dhe rreziqet reale per fatet e Bizantit, shihet se lufta kunder Persise mund te mos ishte prioritet. Atje perandoria e Bizantit kishte humbur territore dhe madje edhe simbolin e krishterimit, por ne pjesen perendimore te saj, rreziku per Bizantin ishte edhe me i madh. Ekspeditat pushtuese avare e slave ne ato vite po e shkaterronin pjesen perendimore te Perendorise se Bizantit dhe po e rrezikonin edhe vete Kostandinopojen. Megjithe ndonje perpjekje te flashket per zbrapsjen e ketyre sulmeve, Herakliu u tregua pothuajse tolerant ndaj invadimeve avare e slave ne territoret perendimore te Bizantit. Ai u koncentrua ne luften kunder Persise, ne nje lufte te gjate e rraskapitese, ne nje lufte e cila e derrmoi jo vetem humbesin, po edhe fitimtarin, duke i hapur ashtu udhen daljes ne skenen e madhe te historise te shtetit Islam te themeluar nga Muhamedi, a.s.

Nje digresion i vogel per argumentim sa me te plote

Perveç saktesise se realizimit te parashikimit lidhur me fitoren e bizantineve mbi perset, keto ajete kane edhe disa aksioma qe vlejne per mbare historine njerezore, e qe ia vlen te afirmohen ketu, duke bere nje digresion te vogel.

Ne ajetin 4 pame se thuhet:

Çeshtja eshte vendim i Allahut, fillim e mbarim (per disfate e per fitore). 

Kjo do te thote se vargani i ngjarjeve ne skenen historike dhe te fateve te protagonisteve te tyre dhe te njerezve ne pergjithesi, ndodh sipas vullnetit te Krijuesit te Boterave, fillim e mbarim. Pra, nuk ka rastesi e stihi ne jeten dhe ne historine njerezore. Ne fakt, logjika historike i nenshtrohet vullnetit te Krijuesit, vullnet qe mbetet i paarritshem per mendjen njerezore, dhe shpallet vetem kur do Vete Krijuesi. Vetem brenda kuptimit te kesaj aksiome, qe na eshte shpallur me kete ajet kur’anor, mund te kuptohet drejt edhe krijimi, ngritja dhe rrenimi i perandorive te medha, te cilat shpesh here bash ne kohen kur e arrijne nje epersi te jashtezakonshme ekonomike, ushtarake dhe politike ndaj rivaleve, fillojne e rrenohen dhe per nje kohe shperbehen si te kishin qene keshtjella prej rere. Mund te sillen shume shembuj, po ne po mjaftohemi vetem te sjellim ne kujtese te lexuesit emrat e Mesopotamise, te Egjiptit, te Trojes, te Mikenes, te Spartes, te Kartagjenise, te Ilirise, te Romes, te Bizantit, te Persise, qe te jete e qarte se neper shekuj e mijevjeçare, ka ndodhur nje proces i pandaleshem i ngritjeve dhe i renieve te perandorive e te shteteve, e qe jo rralle renia e tyre nuk mund te shpjegohet me interpretimin siperfaqesor te fakteve parciale nga e ashtuquajtura “logjike historike”. 

Fragmenti i ajetit 5, qe thote : “Ai ndihmon ate qe do”, eshte plotesisht ne koherence me ajetin pararendes, dhe ne fakt e argumenton shkakun e renies e te ngritjes se perandorive dhe te ndodhive jetesore e historike. 

Ndersa, ne ajetin 6 thuhet se “Allahu nuk e thyen premtimin e Vet”, qe i referohet fitores se parashikuar te bizantineve, po edhe mbare jetes ne pergjithesi, duke konstatuar se edhe pse ka argumente te plota, shumica e njerezve mbeten injorante dhe nuk arrijne ta kuptojne kete te vertete.

Pergatitja e fitores se Islamit

Lufta e gjate ndermjet Persise dhe Bizantit ne vitet 612-630, bie ne kohen kur Muhamedi a.s. po e pranonte shpalljen e Krijuesit dhe po e perhapte Islamin. Shpallja publike e Islamit filloi ne vitin 613, deri sa vazhdonte lufta e ashper ndermjet dy perandorive te medha, Persise e Bizantit. Ne vitin 614 perset pushtuan Jerusalemin, ndersa bashkesia e vogel muslimane ne Meke, perballej me presionin kurejshit, per çka ne vitin pasues nje pjese e tyre emigruan ne Abisini. Ne vitin 622, Bizanti e rifilloi ofensiven per te rikthyer territoret e pushtuara nga perset, ndersa Muhamedi, a.s. po ate vit emigroi nga Meka ne Medine, dhe atje e filloi projektin e madh te krijimit te bashkesise islame. Deri sa dy perandorite po luftonin per vdekje ne vitet 624- 628, bashkesia islame dhe shteti islam u forcua edhe me fitoren e luftes se Bedrit, (624), Betejes se Uhudit (625) dhe Luftes se Hendekut (626). 

Bash ne vitin kur perandori pers ra nga froni, ndersa Herakliu kremtonte fitoren e shtetit te derrmuar, shteti musliman i udhehequr nga Muhamedi, a.s. ishte shnderruar ne nje faktor te pashmangshem te realitetit politik te kohes ne ate rajon, gje qe konfirmohet nga letrat, qe ai u dergoi ne ate vit  perandorit te Persise, perandorit te Bizantit, si dhe mbretit te Abisinise dhe te Egjiptit.     

Rrjedhimet e tilla te ngjarjeve jane argumenti i qarte se lufterat perso-bizantine ose bizantino-perse, e pergatiten terrenin per fitoren e Islamit ne ato hapesira te medha.    

Fillimisht, fitorja e perseve  mbi bizantinet, i liroi fiset arabe nga kontrolli i Bizantit, ndersa fitorja e mevonshme e Bizantit mbi Persine, i shkallmoi te dy perandorite deri ne masen sa ato u bene te pushtueshme nga shteti i ri Islam qe lindi. 

Por, ajo qe eshte simbolike, ka te beje me faktin se lufta e pare, (612-618) kur perset fituan, ishte nga fillimi i shpalljes se pejgamberise, ndersa revanshi bizantin (622-628) po ndodhte ne kohen kur Muhamedi a.s. e kishte stabilizuar shtetin e ri islam.

Shikuar nga pikepamja e interesit te fiseve arabe dhe te vete bashkesise se re muslimane, lufta perso-bizantine dhe bizantino-perse, i dha mundesi edhe Muhamedit a.s. qe te veproje ne nje ambient me te lire nga aspekti i presioneve te jashtme. Kesisoj, ai kishte barren e pengesave te brendshme, pra te komunitetit te vet, por ishte me i lire sa u takon pengesave te dy perandorive te medha, te cilat luftonin per vdekje njera kunder tjeteres.

Vertet, sipas “logjikes historike”, nuk mund te interpretohet kjo situate e lehtesimit te pejgamberise dhe shpalljes islame nga nje lufte e pergjakshme qe behej ndermjet te krishtereve bizantine dhe zjarrputisteve persiane. Ishte nje shkak suprem, qe i kishte shkaktuar ne ate forme e ne ate permbajtje ato zhvillime, qe ishin lehtesim per perhapjen e Islamit dhe per forcimin e muslimaneve.

Ndryshe nuk ka si te shpjegohet qe muslimanet, nga nje enklave e vogel ne Medine, arriten te forcohen e te mposhtin te dy perandorite e medha, Persine dhe Bizantin. Me nje sere lufterash ku u shqua guximi islam, i papare deri atehere ne histori,  muslimanet moren nga sundimi i Bizantit Sirine me 636, Jerusalemin me 638, ndersa Egjiptin gjate viteve 640-650. Poashtu muslimanet, te udhehequr nga Umeri r. a., mposhten Persine ne vitin 642.

Uragani musliman kesisoj arriti qe te mposhte dy perandorite me te medha te botes se atehershme. (Perandoria Romake e Perendimit kishte pushuar se ekzistuari ne vitin 476).

Po te mbetej interpetimi i ketyre ndodhive te medha, duke perfshire ketu edhe renien e e Perandorise Romake te Perendimit, vetem brenda interpretimit siperfaqesor te se ashtuqajtures “logjike historike” do te ishte e pakuptueshme si ka qene e mundshme qe fiset arabe te mposhtin dy perandori ne te njejten periudhe historike. Por, kete e shpjegon qarte dhe plotesisht shpallja e Zotit ne ajetet qe jane cituar me heret.

Lufterat e pergjakshme te doktrinave krishtere

Nga shkaqet konkrete qe kane krijuar nje ambient te pershtatshem per fitoret spektakulare te muslimaneve kunder zorerimeve te Bizantit, ka qene çeshtja e doktrines se krishtere, e cila  te krishteret i ka konfrontuar ndermjet tyre, deri ne gjakderdhje te tmerrshme, sikunder ka ndodhur ne viset lindore te sundimit te Bizantit, ne Siri, ne Egjipt dhe ne Palestine. Arianizmi si doktrine qe mohonte karakterin unik te Jezu Krishtit me te Zotit, (Krishtin e trajtonte si profet dhe jo si Zot), lindi nga nje prift i Aleksandrise dhe u perhap ne territoret lindore te Perandorise se Bizantit. Kjo doktrine u shpall si herezi ne Koncilin e Nikese ne vitin 325, edhe me pelqimin e perandorit Kostandini i Madh. Doktrina zyrtare qe u miratua ne Koncilin e Nikese, krijoi bazat per perndjekjen e ithtareve te arianizmit si heretike dhe per dhe lufterat e tmerrshme qe u zhvilluan me shekuj ne ato territore.

Mesimi i ngulitur i arianizmit se Jezu Krishti nuk kishte natyre hyjnore po ishte vetem profet, u shnderrua ne terren te pershtatshem per pranimin e Islamit, i cili shpallte poashtu natyren njerezore te Isait, a.s. dhe te te gjithe profeteve, duke perfshire edhe vete Muhamedin a.s. Islami per keta popuj erdhi si nje lehtesim nga lufterat e dogmave kishtare dhe ne fakt ishte nje çlirim nga pushtimi dhe persekutimi i Bizantit qe praktikonte doktrinen monofiziste.

Herakliu ndermjet incestit dhe fobise se lemerishme

Fati i protagonisteve kryesore te skenes historike te periudhes ndermjet viteve 611-634 e pak me tej, eshte poashtu nje çeles per te kuptuar shume nga misteret me te cilat Krijuesi ka dashur te na e paraqet historine njerezore. Keta protagoniste jane Herakliu, dhe Muhamdi a.s.

Herakliu ishte perandor i Bizantit ne vitet 610-641, pra nje vit para se te shpallej pejgamberia e Muhamedit a.s. dhe shtate vjet pas kalimit te Muhamedit a.s. ne Ahiret.

Herakliu si perandor njohu renie dhe ngritje te sundimit te tij: pushtimet e zoterimeve te tij lindore nga perset, dhe lufterat e gjata per kthimin e atyre territoreve nen sundimin e vet.

Pati sukses te shpetonte Kostandinopojen nga sulmet avare e sllave, mirepo ne lufterat  e egra me ta ne pjeset perendimore te Perandorise, nuk arriti te pengonte vershimin e tyre ne Gadishullin Ilirik. Sidoqofte, fitorja e tij kunder Persse ishte vertet e madhe.

Megjithate, nga fundi i sundimit te tij, ai ishte deshmitar i topitur i humbjes se po atyre territoreve lindore te Perandorise, per te cilat kishte luftuar me shume energji dhe trimeri, dhe kalimin e tyre spektakular nen sundimin e muslimaneve.

Ne vitin 636 humbi Sirine, ne vitin 638 Jerusalemin dhe ne vitin 640, nje vit para vdekjes, muslimanet filluan operacionet e marrjes se Egjiptit..Ne keto ngjarje, Herakliu me nuk e kishte vendosmerine e dikurshme, te treguar ne lufterat me perset per Jerusalemin.  

Indikative eshte veçanerisht jeta personale dhe familjare e Herakliut per te kuptuar fatin tragjik te tij dhe te Perandorise qe sundonte, jashte klisheve te “logjikes historike”. Herakliu pati nje martese incestioze (u martua me te bijen e motres se vet), dhe pati dy djem te gjymte. Nga fundi i jetes iu shfaq nje fobi e tmerrshme nga uji, aq sa nuk guxonte as ta shikonte ujin.

Madje beri perpjekje edhe te arratisej nga froni, po u pengua nga patriarku Sergius. Me nje fjale, jeta e tij familjare ishte e zymte dhe tragjike, sikunder edhe fundi i jetes se tij qe ishte me fobira dhe çrregullime psikike. 

Edhe pse perandoret bizantine veten praktikisht e llogaritnin si zotera ne Toke, edhe mbi patriarkun dhe mbi Kishen, dobesia e brendshme i shkermoqte dhe i bente te mjere e tragjike, ashtu sikunder ndodhi edhe me Herakliun, i cili nga nje fitimtar i madh, per gjallje te veten u katandis ne njerin nga humbesit me tragjike te  historise njerezore.

Mizorite e pasardhesve te Herakliut

Pas vdekjes se Herakliut, pasoi nje periudhe e tmerrshme e dhunes dhe e masakrave ne ndermjet pasardhesve e pasuesve te tij, qe eshte nga me te trishtueshmet ne mbare historine e njerezimit. Ja si eshte pershkruar ai degradim i pushtetit bizantin, nga bizantinologu i njohur Ogyst Baj, (te dhenat faktografike te te cilit jane perdorur me edhe me lart ne kete veshtrim): “Mendohet se ai, (Kostandini, nenv.yne) vdiq i helmuar nga Herakloni, i nenshtuar me shume perulesi ndaj se emes, Martines, i cili mbeti i vetem ne pushtet. Por, mbreterimi i tij nuk do te vazhdoje gjate. Qysh ne muajitn tetor trupat ngriten krye dhe, me mbeshtetjen e senatit, kerkuan qe ne qeverisjen e perandorise te merrte pjese edhe djali i vpogel i Kostandinit, Kostanti II. Kjo s’ishte veçse nje etape kalimtare drejt rrezimit te Heraklonit. Kater muaj me vone, Martina dhe djali i saj u debuan nga Kostantinopoja, pasi u gjymtua mizorisht: Martines i prene gjuhen, Heraklonit hunden.” 2

“Dy uzurpatoret, Tiberi dhe Leontisui, i ofruan popullit spektaklin e nje torture te gjate e teatrore. Ashtu te lidhur me zingjire, qene te detyruar te vraponin neper rruget e qytetit, ndermjet radheve te vegjelsie qe ulerinte e shante. I vershellenin, i qellonin me lloj lloj gjerash. (…) Pastaj dy uzurpatoreve u prene koken, dhe xhelati i nxori syte patriarkut Kalinikos, qe kishte marre pjese ne grushtin ushtarak te shtetit te vitit 695”. 3

“Egersia e Justinianti II, gjate mbreterimit 705-711, do te shnderrohej ne nje delir te vertete. Shprehja “lare ne gjak” tek ai do te gjente nje zbatim konkret: ai ndiente çdo dite nevojen e ekzaltimit te brydhet qe i transmetonte pamja e torturave. Viktimat nuk mungonin. Gjithe ata qe i qene nenshtruar sundimit te Leontiusit e Tiberit ishin te dyshimte. Ndersa, priste koka, mbyste, varte, gjymtonte, i mbyllte tradhtaret ne thes, qe i hidhnin pastaj ne Bosfor, ose i vriste sa ngriheshin nga tavolina ata qe kishte ftuar per te ngrene me te, bazileu nuk harronte te organizonte festa me nje salltanet te paimagjinueshem per te kremtuar kthimin e Teodores e per ta lidhur me perandorine femijen qe kishte me te e qe mbante emrin e Tiberit.

Justinianit II, pasi e burgosen i prernekoken. Pastaj e shetiten koken neper qytet, e derguan ne Itali de e ekspozuan triumfalisht ne rrugte e Romes e te Ravenes. Keshtu perfundoi me 711 ekzistenca ekstravagante dhe e eger e perbindeshit me hunde te prere dhe kjo periudhe e gjate tmerresh mbetet nje nga tablote me te hidhura e me te çuditshme ne gjithe historine bizantine. 4.    

Njohesi i sterholluar i historise se Bizantit, Ogyst baji, e ndjen se eshte fjala per “tablo te çuditshme”, kur numeron degjenerimin qe ka katandisur perandorine ne kohen e pasardhesve te Herakliut. Por, kjo “tablo e çuditshme” e ka burimin te refuzimi arrogant qe i ishte bere nga Herakliu dhe perandoria e tij ndaj Shpalljes Hyjnore te Islamit. Alternativa e refuzimit te se Vertetes se shpallur nga Krijuesi i Boterave, ishte degjenerimi dhe krimi.

Pastertia e te derguarit te Allahut  

Muhamedi a.s. pati nje jete mjaft te trazuar ne vitet e para te pejgamberise, qe ishin sprova per skalitjen e tij dhe te bashkeluftetareve te tij ne perhapjen e mesazhit hyjnor.

Pas perhapjes se fshehte te Islamit ne vitet 610-612, ai filloi ne vitin 613 edhe perhapjen haptas te fese se re, pavaresisht se ishte mjaft i rrezikuar nga menia e politeisteve mekas. Por, Muhamedi, a.s, u shqua per vendosmneri dhe trimeri te pashoqe, sepse nuk u ndalua as nga kercenimet,as nga presionet e shumta qe iu bene. Krahas publikimit te Shpalljes Hyjnore, ai punoi me energji te madhe ne perhapjen e fese se re, ne forcimin e bashkesise se re dhe ne ruajtjen e saj nga demtimi i menise se politeisteve. Aftesia e tij e pashoqe u deshmua ne arritjen e marreveshjeve me fiset e ndryshme, duke perfshire edhe disa fise hebreje, pastaj ne udheheqjen ushtarake dhe sociale te shtetit te ri.  

Mbetet si deshmi e mrekullueshme e vizionit te tij ligjerata ne haxhin lamtumires ne vitin 632 ne Meke, e cila edhe sot eshte shembull i nje gjenialiteti te paarritshem. E mira eshte qe ajo te sillet e plote, po per shkaqe praktike, pra vetem per te argumentuar tezen themelore te ketij teksti se ai ishte persona tejhistorik, me mesahzh er te gjithe njerezimin dhe epr te gjitha kohet, deri ne Ditene Gjykimit, do te perfshihen vetem disa ide te asaj ligjerate te haxhit lamtumires:

- “ Ruajeni, respektojeni dhe nderojeni vleren e personalitetit dhe dinjitetit njerezor.   

- Njeriu eshte veper madheshtore e Allahut dhe mjere ai qe nençmon nderin dhe dinjitetin  e vepres se Allahut.(…)

- Gjakmarrja eshte e ndaluar.Te gjitha akuzat e ketilla qe rrjedhin nga koha para Islamit, anulohen…(…)

- Ruajuni nga prostitucioni, tradhtia bashkeshortore dhe xhelozia. Prostitucioni dhe tradhtia bashkeshortore jane mekate te renda, nderkaq xhelozia mund te shkaktoje prishjen e bashkeshortesise.

- Martohuni me ato qe i doni, e kur vullneti i Zotit t’ju bashkoje, atehere respektojeni dhe duajeni njeri-tjetrin dhe jetoni ne dashuri dhe harmnoni te vertete.

- O bashkeshorte! Silluni ndaj grave tuaja me shume miresi e dashuri.

O besimdrejte! Largohuni nga ngaterresat e pergojimet! (…)

- O besimdrejte! Thuajeni gjithnje te verteten e paster. Urrejtja asnjehere le te mos ju largoje nga rruga e te drejtave dhe drejtesise. Drejtesia eshte motra e devotshmerise. Frikesohuni nga Allahu! Ai e sheh punen tuaj.” 5.

Mesazhi qe la pas vetes per pasuesit e tij, jo vetem ne kete ligjerate te haxhit lamtumires, po me tere jeten dhe vepren e tij te papersiritshme sa i pekret devotshmerise, pastertise dhe vizionaritetit te nje krijese njerezore,  edhe sot rrezaton njerezi, moralitet, drejtesi dhe vizion per jete me te mire te njeriut.

Keto vlera shihen edhe ne letrat qe ua dergoi kundershtareve dhe mohuesve te Islamit, mbreterve dhe sundimtareve te krishtere te asaj kohe. Muhamedi a.s. i perfundonte letrat me kete ajet kur’anor:

“ Thuaj ( Muhamed): O ithtare te librave te pare! Ejani te nje fjale qe eshte e drejte dhe e perbashket mes nesh dhe jush, qe te mos adhurojme askend pos Allahut, qe te mos i veme shoke atij ne adhurim dhe qe asnje prej nesh te mos marre te tjere per zot perveç All-llahut. Pastaj ne qofte se ata largohen, thuaju: deshmoni per ne se jemi muslimane. (Ali Imran: 64).  

Ne kete menyre ai perjetesoi me fjalen dhe me vepren e tij perparesine dhe perjetesine e Islamit mbi faqe te dheut. 

Kalimi ne Ahiret i Muhamedit a.s. ne vitin 632, nuk e ndali rritjen e shtetit te ri islam. Per me teper, pergatitjet qe ishin bere me vite, rezultuan me shtrirjen e rrufeshme te shtetit islam ne vitet qe pasuan. Keshtu., ne vitin 636, muslimanet çliruan Sirine, ne vitin 638 Jerusalemin e ne vitet 640-650 edhe Egjiptin, Afriken e Veriut, Qipron, Kreten dhe Siçiline.

Muhamedi, a.s. la pas vetes nje ymet unik dhe te motivuar qe te perhape mesazhin hyjnor ne te kater anet e botes. Atdheu i shpalljes se Islamit u be vendi me i vizituar dhe vendi qe rrezaton mesazhin me te fuqishem fetar dhe moral te botes edhe ne ditet tona.

Edhe ne planin personal dhe familjar, Muhamedi a. s, ishte i lumtur. Ai kishte nje familje te paster dhe shoke te ndershem, te cilet e verifikuan ne praktike shteterore  

Mundesite qe jep Shpallja Islame.

Feja islame, te cilen e kumtoi Muhamedi a.s. sot ka rreth 1.5 miliarde besimtare ne te kater anet e planetit (duke perfshire ketu edhe seline e dikurshme te perandorise se Bizantit dhe shumicen e territoreve te perandorise se dikurshme te Herakliut dhe te pasardhesve te tij mizore, duke perfshire edhe qendren e perandorise se Herakliut dhe te pasardhesve te tij bizantine, e cila u mor nga muslimanet pas perpjekjeve disashekulore.   

Sot dhe ne te ardhmen, as qe mund te merret me mend historia njerezore dhe vlerat e njerezimit pa personalitetin dhe vepren e Muhamedit, a.s. Ndersa, traditat qe kane mbetur nga sundimi i Herakliut dhe pasardhesve te tij, jane vetem nje kujtimi erret dhe i frikshem i historise njerezore.

Prandaj, edhe nga kjo pikepamje e fateve qe paten keta dy protagoniste kryesore te asaj periudhe historike, eshte e qarte se Muhamedi a.s. ishte personalitet i vlerave te tjera perkatesisht i derguar i Allahut, me mision te qarte qe te shpallte dhe te inauguronte te Verteten Hyjnore. Pra, Muhamedi, a.s.nuk  ishte perandor, si Herakliu, i cili edhe pse i veshur me pushtetin me absolut qe mund te uzurpohet nga nje njeri, ishte i mjere per shkak te fatkeqesive familjare, te fobive dhe traumave te renda psikike dhe te trashegimise nga pasardhes mizore, te cilet lemeriten boten me mizorite e tyre.

Muhamedi a.s. nuk ishte as si mbreterit e pangopshem persiane, te cilet arin dhe dhunen i kishin ideal te jetes se tyre.

Muhamedi a.s. ishte nje i derguar i Krijuesit te Boterave, per te ndriçuar udhen e njerezimit me mesazhin Hyjnor dhe i tille mbeti tash katrembedhjete shekuj. Dhe pa asnje dyshim, i tille do te mbetet deri ne fundin e ekzistences njerezore ne Toke, sepse eshte nje person tejhistorik. Pra, ai eshte vule e pejgambereve, qe u dergua me mesazhin perfundimtar per te gjitha koherat dhe per te gjithe njerezimin.

--------------------------------

Shenime

1.Ogyst Baji, Perandoria e Bizantit, Ora, Tirane, pa date botimi)

2. Po aty,  fq. 83.)    

3.Po aty, fq, 89. 

5.Po aty, fq. 92-93

5. Hutbeja lamtmirese, Zeri Islam, Prizren

* Ky tekst pati marre forme te plote kur me sugjerimin e te nderuarit Husamedin Abazit, (te cilit ia dhashe tekstin per te verifikuar saktesine e disa dative historike), me ra ne dore libri i Hasan Ejubit, Kater halifet e drejte, (Furkan ISM, Shkup, 20003), ku autori ka disa konstatime te ngjashme me tonat. Nuk e pashe te domosdoshme te bej ndonje ridizajnim te tekstit, duke e lene idene qe edhe ate ngjashmeri te vleresimeve ta shohim si nje fakt me shume per vertetesine e argumenteve te paraqitura.

Ne Prishtine, 4 nentor 2003